Twardość wskazuje na zdolność materiału do odporności na wciśnięcie twardego obiektu na jego powierzchnię. Jest to jeden z ważnych wskaźników wydajności materiałów metali. Zasadniczo im wyższa twardość, tym lepsza odporność na zużycie. Powszechnie stosowanymi wskaźnikami twardości są twardość Brinell, twardość rockwell i twardość Vickersa.
1. Twardość Brinell (HB)
Wciśnij stalową stalową kulkę o określonym rozmiarze (zwykle o średnicy 10 mm) na powierzchnię materiału z określonym obciążeniem (ogólnie 3000 kg) i zachowaj ją przez okres czasu. Po usunięciu obciążenia stosunkiem obciążenia do obszaru wcięcia jest wartość twardości Brinell (HB), w sile kilograma/mm2 (N/mm2).
2. Twardość Rockwell (HR)
Gdy HB> 450 lub próbka jest zbyt mała, nie można zastosować testu twardości Brinell i zamiast tego należy zastosować pomiar twardości Rockwell. Używa stożka diamentowego o kącie wierzchołka 120 ° lub stalowej kulce o średnicy 1,59 mm i 3,18 mm, aby wcisnąć na powierzchnię materiału, który ma być przetestowany pod określonym obciążeniem, a twardość materiału otrzymuje się z materiału Głębokość wgłębienia. Zgodnie z twardością materiału testowego można go wyrazić w trzech różnych skalach:
HRA: Jest to twardość uzyskana przy użyciu obciążenia 60 kg i wgłębienia stożka diamentowego i jest stosowana do materiałów o wyjątkowo wysokiej twardości (takich jak cementowany węgiel itp.).
HRB: Jest to twardość uzyskana przy użyciu obciążenia 100 kg i stwardniałej stalowej kulki o średnicy 1,58 mm. Służy do materiałów o niższej twardości (takich jak stal wyżarzona, żeliwa itp.).
HRC: Jest to twardość uzyskana przy użyciu obciążenia 150 kg i wgłębienia stożka diamentowego i jest używana do materiałów o wysokiej twardości (takich jak stal hartowana itp.).
3 Vickers Hardness (HV)
Użyj wgłębienia kwadratowego diamentowego z obciążeniem mniejszym niż 120 kg i kątem wierzchołka 136 °, aby nacisnąć na powierzchnię materiału, i podziel powierzchnię dołu wgłębienia przez wartość obciążenia, aby uzyskać wartość twardości Vickersa (HV ).
Z powyższego wprowadzenia widzimy, że twardość Vickers jest twardością powierzchni. Istnieje związek konwersji między nim a innymi jednostkami twardości.
Twardość odnosi się do twardości powierzchni i nie ma wymogu twardości wewnątrz materiału. Wymagane są tylko właściwości mechaniczne (wytrzymałość na rozciąganie, granica plastyczności i wytrzymałość wpływu).
Dlaczego w GB/T 3098.1-2000 nie ma twardości powierzchni? Czy 5 5.6 wskazuje twardość powierzchni? Twardość powierzchni nie powinna mieć 30 Vickers twardości (około 3 HRC) wyższej niż twardość podstawowa. Powierzchnia stopnia 10.9 twardość nie powinna być większa niż 390HV0.3. Jeśli chodzi o osoby bez wymagań dotyczących twardości powierzchni, jest to niski poziom wydajności, na przykład 3,6 4,6 4,8 5.6 5.8 6.8, ponieważ nie ma obróbki cieplnej, więc nie ma wymagań, ponieważ twardość powierzchni jest głównie zimna nagłówek lub obracanie pieczenia Twardość wytwarzana przez późniejszy stres.
Podczas testowania twardości śrub śruby bez obróbki cieplnej muszą tylko sprawić, by twardość powierzchni w akceptowalnym zakresie. Jeśli jest to śruba obróbki cieplnej, konieczne jest przecięcie średnicy powierzchni w celu zwiększenia twardości, a test twardości wynosi 1/2R na powierzchni. Twardość spełnia standard.
Ma powierzchnię i rdzeń. Powierzchnia odnosi się do twardości Vickers lub Surface Rockwell po usunięciu powierzchni unoszącej się rdzy. Rdzeń powinien wynosić 1/2 rdzenia Po usunięciu długości 1/2 części 2, różnica między dwiema twardościami nie może przekroczyć 30 hV. Jeśli powierzchnia jest wyższa niż 30HV, oznacza to, że powierzchnia jest gaździona, co nie jest dozwolone. Jeśli powierzchnia jest niższa niż 30HV, oznacza to, że powierzchnia jest dekarnowana, co również nie jest dozwolone. Spójrz na ten 3098 uważnie.
Twardość śruby
2023 06/09